بودجه دولت سرمایه و هزینه های سرکوب فیزیکی، فکری توده های کارگر

دولت اسلامی سرمایه بودجه ۱۴۰۵ را تسلیم مجلس کرده است. ارقام لایحه بر پایه ریال جدید تنظیم شده که در قیاس با ریال سابق ۴ صفر و تومان ۳ صفر کم دارد. داد و ستدها تا ماههای متمادی آتی با تومان انجام می گیرد، ما نیز همین را ملاک می گیریم.  قصد پیش کشیدن تشریحی موضوعی خاص را نداریم. جلب توجه کارگران به برخی ارقام و تمرکز روی آنها هدف تهیه این چند سطر است. کل چرخه کار، ساختار نظم و قدرت سرمایه داری بر سرکوب فکری، فیزیکی توده های کارگر استوار است. شیوه تولید و مناسباتی که بنیادش تبدیل کهکشانی حاصل کار و تولید کارگران به ارزش اضافی و سرمایه است جز این نمی تواند باشد. در اینجا قربانی کردن غدارمنشانه انسان در آستان سود و نیازهای خودافزائی سرمایه بنیاد هستی نظام است. اما قصد حاضر ما پرداختن به این مسائل هم نیست. گذرا و ساده می خواهیم روی ارقامی از بودجه دولت اسلامی سرمایه درنگ کنیم. ارقامی که از فصل هفتم جدولهای بودجه دستچین شده اند.

 این ارقام می گویند که ۲۱ نهاد دولتی که فلسفه تأسیس و هدف وجودشان سوای اعمال قهر و سرکوب مستقیم فیزیکی، فکری طبقه کارگر هیچ چیز دیگر نیست، رقمی معادل  یکهزار و یکصد و شصت و هفت تریلیون و دویست و نود و یک میلیارد و چهارصد و بیست و هفت میلیون و ۹۰۰ هزار (۱ 167 291 427 900 000) تومان از حاصل کار و استثمار توده های کارگر دریافت می دارند. ۲۱ نهاد حکومتی سرمایه این حجم ماوراء نجومی ارزشهای آفریده یک سال طبقه کارگر را می گیرند فقط برای آنکه کارگران را شستشوی مغزی دهند، افکار آنها را در قالبهای طراحی شده فکری مورد نیاز استیلا و ماندگاری نظام بردگی مزدی فسیل سازند یا به حمام خون هر اعتراض، نقد، مبارزه، خواست، هر تمنای ساده معیشتی، هر فریاد ضد آپارتاید ستیزی، بی آبی، گرسنگی، بی داروئی، فقر و فلاکت، آلودگی محیط زیست، نداشتن هوای تنفسی، هر خیزش و شورش آنها پردازند. همه جا بساط نسل کشی پهن نمایند و سراسر دوزخ سرمایه داری را دشت کشتار و جوخه اعدام کنند. تکرار کنیم که این رقم کهکشانی صرفا جزء بسیار حقیر و ناپیدائی از کار پرداخت نشده سالانه کارگران است که به طور خاص صرف سرکوب مستقیم آنها می گردد، مابقی کار اضافی یا پرداخت نشده آنها که ۹۵% کل حاصل کار و تولیدشان را تشکیل می دهد، یکسره سرمایه الحاقی وحوش سرمایه دار از جمله همین نهادهای قهر و سرکوب فکری فیزیکی می شود. زیر نکته اخیر باز هم یک خط تأکید کشیم. غالب این نهادها خود صاحب غول آساترین تراست های صنعتی، تجاری، مالی، بانکی، کشاورزی، مالک بازار بورس، تمامی معادن، آب های سطح الارضی و تحت الارضی هستند و در هر کدام از هلدینگ های کوه پیکر اقتصادی خود شمار بسیار کثیر کارگران را با نرخ استثمارهای رعب انگیز ۱۵۰۰ درصدی استثمار می کنند و از هستی ساقط می سازند.

برای آنکه تصویر باز هم روشن تری از ماجرا داشته باشیم به کل آنچه کارگران از آفریده های سال خود زیر نام مزد دریافت کرده اند نظر اندازیم. نه بانک مرکزی، نه مرکز آمار ایران، نه اطاق بازرگانی و نه هیچ مؤسسه آمارگیری دولتی گزارش دقیقی در این گذر ندارند اما همین نهادها در لا به لای جدولها و محاسبات اعلام شده خود نکاتی را تصریح نموده اند. جدول زیر را نگاه کنیم.

آمار مزد و حقوق بگیران شاغل، به تفکیک نوع شغل، در سال ۱۴۰۲

منبع: ایران استاتیس

از کل ۲۵ میلیون جمعیت در سن اشتغال سال ۱۴۰۲ بالغ بر ۱۳ میلیون و ششصد و پنجاه و یکهزار و ششصد و نود و پنج نفر شاغل بوده اند. رقمی که در ۱۴۰۴ با رجوع به نرخ جمعیت در یک سو و افزایش نرخ بیکاری در سوی دیگر شاهد تغییر ویژه ای نبوده است. از این تعداد به طور متعارف بالای ۳۰ درصد را مدیران، مالکان، مشاوران، برنامه ریزان، سیاستگذاران، ناظران، حراستی ها، مأموران مراقبان، عمله نظم سرمایه و در یک کلام غیرکارگران را تشکیل می دهند. ۷۰ درصد مابقی، حدود ۱۰ میلیون، توده کارگر شاغل می باشند. در میان این ۱۰ میلیون، مزد ماهانه ۴ میلیون کارگر از چند میلیون پائین تر تا چند میلیون بالاتر از ۱۰ میلیون تومان برآورد شده است. چهار میلیون میان ۱۵ تا ۲۰ میلیون و بالغ بر دومیلیون حول محور ۲۰ تا ۴۰ میلیون تومان مزد دریافت کرده اند. با ملاحظه همه این ارقام، میزان نهائی مزد سالانه کل کارگران حدود ۱۵۰۰ تریلیون تومان بوده است، رقمی که بر اساس گزارش صندوق بین المللی پول حتی از ۵% ارزش های سالانه آفریده طبقه کارگر در سال مذکور کمتر!! و در سال آتی با افزایش احتمالا ۲۰ درصدی مزدها و سیر صعودی بالای ۱۰۰% قیمت ها، نه فقط هیچ ریالی به آن اضافه نخواهد شد که کاهش چشمگیر و وحشتناک خواهد یافت. جمعبست کلام آنکه کارگران ۱۵ برابر بهای نیروی کارشان سود و سرمایه تولید و تسلیم سرمایه داران و دولت سرمایه داری کرده اند. طبقه سرمایه دار این سیل خروشان سود را سرمایه الحاقی خود ساخته است و دولت آنها رقمی مشابه کل بهای نیروی کار سالشان را صرف سرکوب و حمام خون اعتراضات آنان کرده است. اگر می خواهید سرمایه داری را بشناسید حداقل خیره ارقام بالا گردید.

کارگران ضد سرمایه داری