تام باراک، فرستادهٔ آمریکا، بیپرده اعتراف کرد:
ماموریتِ قسد بهعنوانِ نیروی اصلی مبارزه با داعـ.ـش در سوریه به پایان رسیده؛ دولت مرکزی سوریه پیمان مبارزه با داعش را در کنار نود کشور دیگر امضا کرده است، ما دیگر نیازی به کمک قسد برای حفاظت از سد های آبی و پالایشگاه نفت سوریه نداریم، دولت مرکزی خود این امر مهم را به عهده خواهد گرفت، نیرویهای قسد میتوانند فردی وارد آتش سوریه شوند. نقل به معنا ازمن.
و با پایانِ این مأموریت، اساسِ شراکتِ آمریکا با این نیرو هم تغییر میکند» »
و همین یک جمله بالا کافیست؛
نه برای تحلیل، بلکه برای فرو ریختنِ سالها دروغ!
با شکستِ وفرریختن آرزوهای قسد (نیروهای دمکراتیک سوریه) باید کسانی که خواب به اصطلاح :آزادی ومکراسی: را با نوکری و وابستگی یک بخش سرمایه جهانی در سر می پرورانند و برای خوش آمد آنها دم خود را تکان میدادند.
مسئله اخیر در کوردستان سوریه بیش از هر چیز هر انسان را باید به تفکر وا دارد، البته اگر منافع حقیر آنها اجازه این فکر کردن را به آنها بدهند.
خلع سلاح قسد توسط دولت داعشی سوریه، البته با حمایت امریکا، ترکیه، و.. فقط دفن شدنِ یک پروژهٔ امتحان شده در منطقه وجهان نیست بلکه مرگِ یک توهّمِ بزرگ چپ های بورژوای که کوبانی را کمون پاریس عصر حاضر اعلام میکردند و کسانی که این پروژه را در خدمت بخشی از سرمایه داری جهانی خصوصا”امریکا می دانستند و به نقد این پروژه می پرداختند، با چماق این طرفداران ” “کمون پاریس عصر” مواجه میشدند.
این خیالِ کودکانه و احمقانه که آمریکا همان اربابی که از روزِ اوّل قسد را پرورش داد، در آغوش گرفت و به نیابت از خود به میدان فرستاد تا آخرِ خط کنارش میماند. اما تاریخ به نشان داده که سرمایه داری دوستی به غیر از منفعت خود ندارد، و تا زمانیکه مناسبات سرمایه داری حاکم هست، این واقعیت، همین بوده و خواهد بود.
سرمایه و خصوصا”آمریکا «رفیق» ندارد؛ آمریکا فقط سود سرمایه را میشناسد. وانسانها برای امریکا وهر سرمایه داری دیگر فقط حاکم ابزار را دارند، و این ابزار وقتی تاریخ مصرفش تمام شد، بیهیچ شرم و تعارفی پرت میشود به زبالهدانِ تاریخ؛ کنارِ دیگر مزدوران.و دایناسورهای خوش خیال در موزه تاریخ جهت درس آموزی ویاد گرفتن از تجربه انسانها وتاریخ.
این، پایانِ طبیعیِ هر عاملِ حقیر است؛ که باید تمامی دم جنبانان به هر بخش سرمایه جهانی، چه سلطنت طلب، اصلاح طلب و چه چپ بورژوایی با هر لباس و و نامی باید به آن توجه کنند، که وقتی تاریخ مصرف آنها تمام شود، نه سالها خدمت نجاتش میدهد. نه چترِ حمایتِ بینالمللی و نه وعدهها و کفزدنهایی که خیال میکرد تضمینِ بقا هستند..
آنچه امروز بر سرِ قسد آمد، نه استثناست نه تصادف، این سناریوی همیشگیِ سرمایه داری جهانیست و آمریکا هم مستثنی از آن نیست؛ نمایشی تکراری که بارها و بارها بیهیچ شرمی و بیهیچ پردهای با بازیگرانِ مختلف اجرا شده است. آنها کار همیشگی خود را انجام میدهند، مشکل از ما و توهم و عدم یاد گیری از تجربه های انسانی و تاریخی ماست. همینطور آمریکا در افغانستان، مزدورانش را رها کرد؛ زیرِ بالِ هواپیماها آویزانشان گذاشت.
همینطور بشار را، وقتی تاریخِ مصرفش تمام شد، مثل خیلی های دیگر به زباله دانی تاریخ فرستاده شد.
همینطور حُسنی مبارک محمد رضا و رضا قلدر وخیلی های دیگر را بعد از دههها بندگی، بیهیچ تعارفی، مثلِ دستمالِ کهنه کنار انداخته شد. سالها خدمت آنها را هم نجاتش نداد. این وضعیّت ویژهیِ یک موردِ خاص نیست؛ بلکه قاعدهای ثابت در منطقِ سرمایه داری و سلطه است. و این سرنوشت، همیشه سهمِ کسانیست که به جای تکیه بر طبقه خود به سرمایه و بیرون از طبقه خود تکیه میکنند. و خیال میکنند واشنگتُن چین، روسیه «خالق و مُنجی» هستند.
این، درسِ روشنِ تاریخ است برای ما و هرکس که چشمش را منافع حقیر وآنی کور نکرده باشد.
هرکه دست در دستِ اشغالگر وجانیان وجنایتکاران جهانی ومنطقه ای بگذارد، سرنوشتی جز این نخواهد داشت آنها جز تحقیر و ذلت وبازهم شکست چیز چیز دیگری نخواهند داشت. هرکه بنا وحرکتش را بر عصای بیگانه بنا کند، در اوّلین پیچِ تاریخ زمین میخورد.
و هرکه مقابلِ انسانهای کارکن وفروسنده نیروی کار بایستد و به دشمن آنها، :سرمایه: تکیه کند، وقتی آن عصا کشیده شود، با صورت سقوط میکند.
شکستِ واقعی، شکستِ اسلحه نیست؛
شکستِ «انتخاب» است و انتخابِ خیانت، همیشه پایانی یکسان دارد.حتّی اگر اسمها عوض شوند و نقشهها رنگِ تازه بگیرند
و این حقیقت، مدام تکرار خواهد شد. ا نساتها با وابستگی به امریکا ویا هر قدرت سرمایه داری دیگر آزاد نمیشوند، با وامگیری از بیگانه ساخته نمیشوند. ماجز با ارادهای مستقل و با تکیه به قدرت طبقاتی ومبارزه ضد سرمایه داری خود که فروشی نیست، به رهایی انسانی دست پیدا نمی کنیم.
تاریخ بیرحم است. کسانی که سرمایه داران ومناسبات سرمایه داری را اربابِ خود کنند، در همان پیچ سقوط خواهند کرد.منصور تبریزی
